CHARAKTER

I Strona główna I

 

CHARAKTER

Charakter kota bengalskiego nie odbiega zasadniczo od charakteru przeciętnego kota domowego, jednak pewne cechy wydają się tutaj silniej wyrażone. Po dzikich przodkach odziedziczyły inteligencję, która pozwala na przetrwanie w nieprzyjaznym środowisku. W warunkach domowych ruchliwe i ciągle „zabiegane”, chętnie towarzyszą opiekunowi w jego codziennych czynnościach z zapałem pomagając we wszelkich pracach domowych. Nie znoszą samotności i zbyt długiej bezczynności. Znane jest ich zamiłowanie do „chlapania” się w wodzie czy wręcz próby uczestniczenia w kąpieli. Koty bengalskie są bardzo „gadatliwe”. Chętnie nawiązują kontakt głosowy z opiekunem odpowiadając na wołanie lekko ochrypłym głosem. Mogą modulować głos w zależności od sytuacji od popiskiwania poprzez skrzeczące miauczenie po odgłosy przypominające gruchanie gołębia, groźne warczenie czy zwyczajne wrzaski. Mają silny instynkt terytorialny, osobniki rezydujące na danym obszarze rzadko pozwalają naruszyć swoją prywatność. W warunkach domowych sterylizacja pozwala osłabić ten typ zachowania. Są bardzo silne i nie poddają się łatwo gdy w grę wchodzi obrona przed zagrożeniem. Zaufanemu człowiekowi pozwolą na wiele poufałości jednak nieprzygotowany na spotkanie z kotem bengalskim weterynarz może poczuć się niepewnie w obliczu zdecydowanego protestu przy próbie pobrania krwi czy obcięcia pazurków. Koty te wcześnie dojrzewają płciowo i bardzo szybko są zdolne do posiadania potomstwa. Kotki zaczynają rujkować nawet w wieku 5 miesięcy i już 2 – 3 miesiące po urodzeniu kociąt są ponownie gotowe do krycia. W warunkach hodowli u dojrzałych kotek często dochodzi do ropomacicza w związku z koniecznością zachowania odstępu czasowego pomiędzy kolejnymi ciążami.

 

 

Pierwsze hodowle kotów bengalskich pojawiły się w Polsce na początku XXI wieku. W chwili obecnej coraz więcej zafascynowanych bengalami pasjonatów podejmuje się pracy z tą niezbyt łatwą rasą. Wiedza zdobyta podczas obcowania z kotami bengalskimi, znajomość ich charakteru a także staranny wybór linii genetycznych, z których pochodzą rodzice kociąt ( podyktowany nie tylko chęcią uzyskania jak najlepszego eksterieru ale również świadomością zagrożeń zdrowotnych jakie niosą niektóre linie ) pozwala uzyskać piękne i zdrowe kocięta, które oddane w ręce osób pragnących przyjaźni z nieco niezależnymi i niesfornymi czworonogami zaspokoją nie tylko tęsknotę przyjaźni z ukochanym kotem ale również pozwolą na to aby od czasu do czasu „pogłaskać tygrysa”.

 

Fragment artykułu zamieszczonego w: Wiadomościach Zootechnicznych, R. XLIX (2011), 2: 69–74

Autor: Dorota Bederska i Małgorzata Bederska

 

 

Kopiowanie zawartości strony bez zgody autora zabronione

dorota2b@wp.pl